এখন হাতত চামুচ আৰু আনখন হাতত ম’বাইল ফোন। ডাইনিং টেবুলত এটা চিনাকি দৃশ্য। অকলে খাই থাকোতে ৰিল বা ভিডিঅ’ স্ক্ৰ’ল কৰাটো আমাৰ বাবে মনোৰঞ্জন, কিন্তু শৰীৰৰ বাবে ই এক বেয়া লক্ষণ।
শেহতীয়া গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে এই অভ্যাসে পোনপটীয়াকৈ আমাৰ মগজুলৈ ভুল সংকেত প্ৰেৰণ কৰে। ফলত শৰীৰৰ ক্ৰিয়াকলাপ ওলোটা হৈ পৰে।
বেইজিং বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এক অধ্যয়নত কোৱা হৈছে যে খাদ্য খোৱাৰ সময়ত পর্দালৈ চালে মগজুৱে খাদ্যৰ সোৱাদ বা গোন্ধ সঠিকভাবে অনুভব কৰিব নোৱাৰে। ফলত পেট ভৰোৱাৰ সন্তুষ্টি বা ‘পূর্ণতা’ সংকেত পলম হয়। ফলত মানুহে প্রয়োজনতকৈ বহু বেছি খাদ্য খায়।
বিক্ষিপ্ততাৰ বাবে শৰীৰৰ বিপাকীয় ক্রিয়া বা বিপাকীয় হাৰ কমি যায়, যাৰ ফলত পেটটো সোনকালে বৃদ্ধি হোৱাত সহায় কৰে।
চিকিৎসকৰ মতে, যেতিয়া মানুহে মনটো বন্ধ কৰি খাদ্য গ্রহণ কৰে, তেতিয়া যিকোনো খাদ্য সঠিকভাবে চোবাই নোখোৱাকৈয়ে গিলি পেলায়। এই দ্রুত খাদাভ্যাসে টাইপ-২ ডায়েবেটিছ, উচ্চ ৰক্তচাপ আৰু বৃক্কৰ সমস্যাৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি কৰে।
ইয়াৰ উপৰি ফোন চাই থাকোতে অস্বাস্থ্যকৰ বা টেঙা খাদ্য খোৱাৰ প্ৰৱণতাও বাঢ়ি যায়। যিয়ে স্বাভাৱিকতে আন্ত্রিক স্বাস্থ্য দুর্বল কৰি তোলে। স্ক্রলিং কৰি থাকোতে খোৱা, আপুনি পেটৰ চৰ্বি আমন্ত্রণ জনাইছে আমাৰ পাচন প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হয় খাদ্যৰ দৃশ্য আৰু গোন্ধৰ পৰা।
ইয়াক ‘ছেফেলিক ফেজ’ বোলা হয়। খাদ্য খোৱাৰ সময়ত ফোনত ব্যস্ত থাকিলে মগজুবে পেটত প্রয়োজনীয় এচিড আৰু হৰম’ন নির্গত কৰিবলৈ সংকেত দিবলৈ পাহৰি যায়। ফলত বদহজম আৰু আইবিএছৰ দৰে দীর্ঘদিনীয়া পেটৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি হয়।
সুস্থ হৈ থাকিবলৈ ফোনটো আঁতৰাই থৈ শান্ত মনেৰে খাদ্যৰ সোৱাদ লওক। মনত ৰাখিব, সঠিক পুষ্টিৰ বাবে মনোযোগ অতি প্রয়োজনীয়।