আমি ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে লগে ‘সুখী হৈ’ৰ সপোনটোৱে সেই এজন বিশেষ ব্যক্তিক বিচাৰি উলিওৱা, যাৰ লগত আমি আজীৱন শান্তি আৰু সুখৰ ভাগ ল’ব পাৰো আকৃতি ল’বলৈ আৰম্ভ কৰে। ইয়াৰ লগত জড়িত আছে আত্মাৰ সংগী বিচাৰি উলিওৱা আৰু সেই বন্ধনক প্রেম আৰু বিবাহৰ জৰিয়তে বৈধতা প্রদান কৰা। ইয়াক চিৰস্থায়ী সুখৰ চূড়ান্ত উৎস হিচাপে দেখা যায়- যৌৱনৰ ফুলনিৰ পৰা বৃদ্ধাৱস্থালৈকে ইজনে-সিজনৰ অটল সমর্থন হিচাপে সেৱা আগবঢ়োৱাত পূর্ণতা বিচাৰি উলিওৱা।
কিন্তু আজিৰ দিনত ক্রমাৎ বৃদ্ধি পোৱা সংখ্যক লোকে বিয়া নোহোৱাকৈ একেলগে থাকিবলৈ বাছি লৈছে। বিশেষকৈ নৱ প্ৰজন্মৰ মাজত বিবাহৰ প্ৰতি ক্রমাৎ অনিচ্ছা স্পষ্ট হৈ পৰিছে। স্বাভাৱিকতে ইয়াৰ পৰা এই প্রশ্ন উত্থাপন হয় যে আজীবন সুখৰ বাবে বিবাহ সঁচা অৰ্থত অপৰিহাৰ্য নেকি?
ভিয়েনা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গৱেষকসকলে দম্পতীৰ ভাগ-বতৰা কৰা জীৱন পৰীক্ষা কৰি এক অধ্যয়ন চলাইছে। তেওঁলোকৰ এই তথ্যই প্রকাশ কৰিছে যে ৫০ বছৰৰ ওপৰৰ ব্যক্তিসকলে যিসকলে নতুন সম্পর্কত প্ৰৱেশ কৰে আৰু সংগীৰ স’তে জীয়াই থাকিবলৈ আৰম্ভ কৰে, তেওঁলোকে জীৱনত শান্তি আৰু সুখৰ অনুভূতি যথেষ্ট বৃদ্ধি পায়।
ইয়াৰ বিপৰীতে বিয়াৰ আগতে ইতিমধ্যে সহবাস কৰি থকা দম্পতীৰ বাবে পাছৰ পৰ্যায়ত গাঁঠি বান্ধিলে সুখ বা মানসিক সুস্থতা কোনো অতিৰিক্ত বৃদ্ধি নহয়।
শেহতীয়াকৈ এই ক্ষেত্রত গবেষণাই মূলতঃ ‘ক্ষতিৰ পৰিঘটনা’ৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল- মানুহে কেনেকৈ সংগীৰ মৃত্যু বা বিবাহ বিচ্ছেদৰ দৰে দুখজনক অভিজ্ঞতাৰ স’তে মোকাবিলা কৰে সেই বিষয়ে পৰীক্ষা কৰা।
এতিয়া অৱশ্যে ‘গেইন ইভেন্ট লৈ গুৰুত্ব দিয়া হৈছে- বিশেষকৈ বৃদ্ধ বয়সত নিজৰ জীৱনত নতুন প্ৰেমৰ আগমন।
গবেষকসকলে ৫০ৰ পৰা ৯৫ বছৰ বয়সৰ প্ৰায় ২৫০০ অংশগ্রহণকাৰীক লৈ দীর্ঘম্যাদী অধ্যয়ন চলাইছিল। অধ্যয়নটোৱে এই সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছিল যে কেৱল একেলগে থাকিবলৈ আৰম্ভ কৰা কাৰ্যটোৱেই আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য কাৰক; সামাজিকভাৱে অনুমোদিত বিবাহৰ জৰিয়তে সম্পৰ্কটো আনুষ্ঠানিক হয় নে নহয়, তাৰ ওপৰত মানুহৰ সুখ আৰু মানসিক শান্তি নিৰ্ভৰ নকৰে।
৫০ বছৰ বয়সৰ পাছত যদি কোনো সম্পর্ক শেষ হয, তেন্তে ব্যক্তিসকলৰ মানসিক সুস্থতাৰ কোনো বিশেষ হ্রাস নহয় বুলিও অধ্যয়নত প্রকাশ পাইছে। বয়সস্থ প্রাপ্তবয়স্কসকলে এনে আৱেগিক পৰিবৰ্তনৰ স’তে মোকাবিলা কৰিবলৈ সুসজ্জিত যেন লাগে। তদুপৰি জীৱন সন্তুষ্টিৰ মাত্ৰাত লিংগভিত্তিক কোনো পার্থক্য দেখা নগ’ল।
কিন্তু এই জনগাঁথনিৰ পুৰুষসকলে বন্ধু-বান্ধৱ আৰু পৰিয়ালৰ সদস্যৰ পৰা তুলনামূলকভাৱে কম আৱেগিক সমর্থন লাভ কৰা বুলি কয়।
কিন্তু বিয়া নোহোৱাকৈ একেলগে থাকিও মানুহ কিয় সুখী হৈ থাকে? অবিবাহিত দম্পতীয়ে পৰম্পৰাগত নীতি-নিয়মৰ পৰা বিচ্যুত হোৱাসকলৰ ওপৰত প্ৰায়ে নির্দেশিত সামাজিক হেঁচা আৰু পক্ষপাতিত্বৰ সন্মুখীন নহয়। ফলস্বৰূপে, গতানুগতিক পৰিয়ালৰ গাঁথনিৰ স’তে জড়িত কঠিন আশা আৰু বাধাৰ পৰা উদ্ভৱ হ’ব পৰা বিভিন্ন শাৰীৰিক আৰু মানসিক স্বাস্থ্যজনিত সমস্যাৰ পৰা তেওঁলোক ৰক্ষা পৰে। মূলতঃ তেওঁলোকে নিজৰ ব্যক্তিগত স্বায়ত্তশাসন বজাই ৰাখি একেলগে থাকিবলৈ সক্ষম হয়। যদিও গৱেষকসকলে কয় যে একেলগে বাস কৰাসকলে সাধাৰণতে সামগ্রিকভাবে লাভবান হয়, ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতা ভিন্ন হ’ব পাৰে কাৰণ প্ৰতিটো সম্পৰ্ক আৰু জীৱনৰ পথ অনন্য।