Roi Roi Binale:✒️শুকুৰবাৰে জুবিন গাৰ্গৰ সপোনৰ ছবি ‘ৰৈ ৰৈ বিনালে’ৰ মুক্তি লাভৰ পাছত তীব্র হৈছে ‘জাষ্টিছ ফৰ জুবিন গাৰ্গ’ ধ্বনি। ঠাহখোৱা দৰ্শকৰে ভৰা ছবিগৃহৰ বাহিৰলৈ আহি কান্দোনত ভাগি পৰা দৰ্শকে দুগুণ জোৰত বিচাৰিছে প্ৰাণৰ শিল্পীৰ ছিংগাপুৰৰ ঘটনাৰ ৰহস্যজনক মৃত্যুৰ ন্যায়।কালি কাহিলিপুৱাতে অভিলেখ সৃষ্টি কৰি প্ৰথম দর্শনী চাবলৈ ছবিগৃহৰ সন্মুখত ভিৰ কৰে অনুৰাগীয়ে।
‘ৰৈ ৰৈ বিনালে’ত এজন দৃষ্টিহীন গায়কৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰা জুবিনে বিচাৰিছিল সাগৰখন চাবলৈ, এবাৰ স্পৰ্শ কৰিবলৈ। ছবিখনত সাগৰ স্পৰ্শ কৰা জুবিন উভতি আহিছিল যদিও বাস্তৱত সাগৰৰ বুকুৰ পৰা কেতিয়াও আৰু ঘূৰি নাহিল জুবিন। অতি যন্ত্রণাকাতৰ মৃত্যুক সাৱটি কোনো অচিন দেশলৈ গুচি গ’ল জুবিন।
কাৰ ষড়যন্ত্ৰত এনে অস্বাভাৱিক অকাল মৃত্যুক সাৱটি ল’লে, সেয়া ফাদিল নোহোৱালৈ শান্তিত থাকিব পৰা নাই লক্ষ লক্ষ অনুৰাগী। কালি ছবিখন চাই দৰ্শকৰ দাবী, ‘আমাক জুবিনদাৰ ন্যায় লাগে। ছবিখনত তেওঁ জীৱন্ত অৱস্থাত উভতিছে সাগৰৰ পাৰৰ পৰা। বাস্তৱ জীৱনত জুবিনদাক সাগৰতে কোনে শেষ কৰিলে? আমাক এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ লাগে, আমাক ন্যায় লাগে।’
মহানগৰীৰ আদাবাৰীত ছবিখন চোৱাৰ পাছত এগৰাকী বেংকৰ কৰ্মচাৰী কৃষ্ণাই কয়, ‘মোৰ অনুভৱ ব্যক্ত কৰাৰ আজি ভাষা নাই। আমি আজি ভাষাহীন। কেৱল চকুলো নিগৰিছে। এনে লাগিছে যেন জুবিনদা ওচৰতে ক’ৰবাত আছে। ছবিখনত জুবিনদাই এজন অন্ধৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছে যিয়ে সাগৰ চাবলৈ বিচাৰিছে। ছবিখনত তেওঁ জীৱিত অৱস্থাতে সাগৰৰ পৰা উভতিছিল, কিন্তু বাস্তৱত যিসকল ছিংগাপুৰত আছিল তেওঁলোকে আমাৰ মৰমৰ জুবিনদাক উভতাই আনিব নোৱাৰিলে। আমি ন্যায় পাবই লাগিব।’
ছবিখন উপভোগ কৰাৰ প্ৰাকমুহূৰ্তত বিভিন্ন স্থানত দৰ্শকে সমস্বৰে গায় একপ্ৰকাৰ প্ৰাৰ্থনাত পৰিণত হোৱা ‘মায়াবিনী গীতটি’। কাহানিও নেদেখা বহু দৃশ্যই কালি ভৰাই তুলিলে বিভিন্নজনৰ মন-আত্মা। ছবিখনত জীৱন্ত জুবিনক দেখি নিজকে ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে হেজাৰ হেজাৰ দৰ্শকে। ছবিগৃহৰ বাহিৰে-ভিতৰে কান্দোনত ভাগি পৰে অসংখ্য অনুৰাগী। জুবিনৰ দুখত ৰাজ্যবাসী এতিয়াও শোকাহত হৈ থকা সময়তে শুকুৰবাৰে মুক্তি লাভ কৰা ‘ৰৈ ৰৈ বিনালে’ যেন হৈ পৰিল নিৰাশ্রয়-অসহায় সময়ৰ খেৰকুটা। ‘জয় জুবিনদা’ বুলিও ছবিগৃহৰ ভিতৰৰে বাহিৰে বিভিন্নজনে ধ্বনি দিয়ে।
এই ছবিখনকে সাৱটি আজি পুনৰ আৱেগৰ মুক্ত প্ৰকাশৰ বাট বিচাৰি পালে অনুৰাগীয়ে। ছবিখনৰ এজন বিতৰক সিদ্ধার্থ গোৱেংকাই কয়, ‘এক অভাৱনীয় ঘটনা! ছবিখন চাই কান্দিছে দর্শকে। এনে আৱেগৰ ঢৌ মই দেখা নাই। এনে দৃশ্য কেতিয়াও দেখা নাছিলো। এই জীৱনত আৰু কেতিয়াও দেখিম বুলিও নাভাবো।’
অনুৰাধা ছবিগৃহৰ যোগেশ তালুকদাৰে কয়, ‘মানুহে বৰ শৃংখলাৱদ্ধভাৱে ছবিখন চালে। শেষৰ ফালে দর্শকসকল বৰ আৱেগিক হৈ পৰিছিল। জুবিন গাৰ্গৰ ‘মিছন চাইনা’, ‘কাঞ্চনজংঘা’ আদিও মানুহে বৰ ভাল পাইছিল। এইখনো অভূতপূর্বভাবে আঁকোৱালি লৈছে। এনে দিন আৰু কেতিয়াও নাহে! তেওঁ জীয়াই থাকিলে কিমান যে আমাক আৰু দিলেহেঁতেন! অসমীয়া ছবিৰ মুমূর্ষু দিনবোৰৰ সঞ্জীৱনী জুবিন গাৰ্গ।’
মহানগৰীৰ মেট্রিক্স চিনেমাত শুকুৰবাৰে পুৱা ৪-২৫ মিনিটত প্রদর্শন কৰা ‘ৰৈ ৰৈ বিনালে’ৰ প্ৰথমটো দৰ্শনীয়ে দেশৰ ভিতৰতে অভিলেখৰ সৃষ্টি কৰে। প্ৰাণৰ শিল্পীক বাস্তৱ জীৱনত নেদেখাৰ ৪১টা দিন পাৰ হ’ল যদিও এই ছবিখনতে শিল্পীগৰাকীক পুনৰ জীৱন্তৰূপত চাবলৈ সকলোৰে সুতীব্র হেঁপাহ। পুৱতি নিশা বৰষুণকো নেওচি ছবিগৃহবোৰত ভিৰ বাঢ়িবলৈ ধৰে।
একাংশ দর্শকে জনোৱা মতে, তেওঁলোক উজাগৰে আছিল। সকলো ছবিগৃহতে জুবিন গাৰ্গৰ নামৰ এখন চকী খালী ৰখা হৈছে। ‘জয় জুবিনদা’, ‘আমাৰ হার্টথ্র’ব জুবিন গার্গে ন্যায় পাব লাগিব’ আদি আৰু ‘মায়াবিনী ৰাতিৰ বুকুত’ গীতটো গাই বিভিন্নজনে ছবিগৃহত প্ৰৱেশ কৰে।
দৰ্শকে কয়, ‘ইতিহাসত সোণালী আখৰেৰে লিখিত হ’ব ‘ৰৈ ৰৈ বিনালে’। আমাৰ ক’বলৈ ভাষা নাই। চিনেমাখন চাবলৈ আহি চকুপানী ওলাইছে। আমি হৃদয়ৰ আপোনজনক হেৰুৱালো। আমাৰ জুবিনদাৰ মৃত্যুৰ ন্যায় লাগে।’ একাংশ দর্শকে কয়, ‘আমি এবাৰ নহয়, বাৰে বাৰে চাম জুবিনদাৰ ছবি।’ আন একাংশই কয়, ‘জুবিনদাৰ মৃত্যুৰ দোষীক কঠোৰতম শাস্তি দিব লাগিব। তেওঁক আৰু আমি দেখা নাপাওঁ।’
প্রতি ছবিঘৰতে জুবিন গাৰ্গৰ ফটোত শ্রদ্ধাঞ্জলি জনাই ছবিগৃহত প্ৰৱেশ কৰে দৰ্শকে। প্ৰতিগৰাকী দৰ্শকে প্ৰাণৰ শিল্পীৰ মৃত্যুৰ ৰহস্যৰ উচিত তদন্ত দাবী কৰাৰ লগতে শিল্পীজনক ন্যায় প্ৰদান কৰিবলৈ দাবী জনায়।
পত্নী গৰিমা গাৰ্গ আৰু ভগ্নী পামী বৰঠাকুৰেও মহানগৰীত পুনৰ মুকলি কৰা কেলভিন ছবিগৃহত চায় জুবিনৰ সপোনৰ ছবিখন। গৰিমা আৰু পামীৰ মাজত ৰখা হয় জুবিনৰ বাবে এখন খালী আসন। ছবিখন চাবলৈ গৈ প্রতি পলে পলে শোকে খুন্দা মাৰি ধৰে গৰিমাৰ। ভাষাহীন-নির্বাক-নিস্তব্ধ যেন এটা পৰিৱেশ। ছবিগৃহলৈ প্ৰৱেশৰ পূৰ্বে কান্দি কান্দি গৰিমাই কয়, ‘ইমান মিশ্রিত আৱেগৰ এয়া সময় যে সকলো ভাল লগাৰ মাজতো তেওঁ যদি স্বচক্ষে চাব – পাৰিলেহেঁতেন বেছি ভাল লাগিলহেঁতেন। খুব সাহস কৰি আহিছো ছবিখন চাবলৈ। মই চাবতো লাগিবই। আমি সদায়ে পৰিয়ালৰ মানুহখিনি একেলগে চাওঁ। আজি ভাবিছো পৰিয়ালৰ মানুহখিনিৰ লগত আমাৰ যিটো ইউনিট আমি একেলগে সকলোৰে স’তে চাওঁ। এইদৰে তেওঁক বহুৱাৰ চাবৰ মন আছে। দিনে-ৰাতিয়ে চাবলৈ মন আছে। মই চাগৈ বহুৱাৰ ওলাই আহিম।’
ভগ্নী পামীয়ে কয়, ‘ভাষা নাই, শব্দ নাই, যিদৰে মানুহ আহিছে ছবিখন চাবলৈ। কিমান যে ভাল লাগিছে; কিন্তু দুখ এটায়ে যে তেওঁ নাই এইবোৰ চাবলৈ! মানুহজন যে আমি – আকৌ ঘূৰাই নাপাম। আজি আহিছো তেওঁক আকৌ এবাৰ চাবলৈ। তেওঁ ফিনিক্স পক্ষীৰ দৰে। সদায়েই ছাইৰ পৰা জন্ম হয়। আজি পুনৰ তেওঁক সেই ৰূপতে দেখিলো। তেওঁৰ যাদু সদায়ে থাকিব বুলি মই ভাবো। সংগীতৰ জৰিয়তে, সৃষ্টিৰাজিৰ জৰিয়তে তেওঁ মৰম আৰু মানৱতাৰ যি যাদু কৰি থৈ গৈছে সেয়া চিৰপ্রবহমান হৈ থাকিব।’ সৰুৰে পৰা পৰিয়ালৰ সকলো সদস্যই – ভাল একোখন চিনেমা একেলগে চোৱাৰ স্মৃতি সুঁৱৰি পামীয়ে কয় যে পৰিয়ালৰ আটাইবোৰ একেলগ হৈ ছবি চোৱাটো তেওঁলোকৰ বাবে এক ধৰণৰ অভ্যাস বা সংস্কৃতি। আৱেগিক পামীয়ে কয়, ‘ইমান ডাঙৰ কৃতিত্ব তেওঁৰ এই ছবি। কিন্তু আমাৰ কাৰণে কেৱল শূন্যতা, যিহেতু তেওঁ নাই।’