কানাডাৰ ট্ৰিনিটি উপকূলৰ কাষৰ এখন সৰু গাওঁ। গাওঁখন অৱস্থিত সমুদ্ৰৰ কাষতেই। প্ৰধানকৈ অঞ্চলটোত বাস কৰে মাছমৰীয়াসকলে। গাঁওখনত দেখা পোৱা যায় ডাকঘৰ, গীৰ্জা, সমাধিস্থান ।ঠিক এনয়কোৱা যেন এখন আদৰ্শ গাওঁ । কিন্তু আশ্চৰ্যজনক এইটোৱে যে, এই গাওঁখনত দেখা নাযায় কোনো মানুহ।
কেৱল এইখন গাওঁৱে নহয়,কানাডাৰ অধীনস্থ নিউফাউণ্ডলেণ্ড আৰু লাব্ৰাডৰত এনে ৩০০ খন অমানৱীয় ভূতৰ গাওঁ আছে।১৯৫৪ চনৰ পৰা ১৯৭৫ চনৰ ভিতৰত, ৩০০ খন গাওঁৰ মুঠ ৩০হেজাৰ বাসিন্দাক এখন চৰকাৰী প্ৰকল্পৰ পৰা স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল। আজি এই গাঁওখনৰ বিষয়ে হয়তো বিশ্ববাসীয়ে পাহৰি গৈছে ।
কেৱল এই গাওঁৰ বাসিন্দাসকলৰ স্মৃতি হিচাপে ৰৈ গৈছে নিজৰ গাওঁখন। নিউফাউণ্ডলেণ্ড আৰু লাব্ৰাডৰত অতি বহল, দূৰৱৰ্তী আৰু আন চাৰিওফালৰ অঞ্চলতকৈ অলপ পৃথক। ইয়াত অদ্ভুত নাম থকা গাওঁ আছে। এখন গাওঁৰ নাম হৈছে ‘কাম বাই চাঞ্চ’, এখন হৈছে ‘হাৰ্টছ ডি’চায়াৰ’, ‘হেপি এডভেঞ্চাৰ’ বা ‘চিমনি টিকল’।
এই গাঁওৰ বাসিন্দাসকলৰ মুখ্য জীৱিকা আছিল মাছ চিকাৰ কৰা। পথত থকা গাওঁবোৰৰ মাজত কোনো যোগাযোগ নাছিল। আৱাসীসকলে অতি সৰল জীৱন যাপন কৰিছিল। কিন্তু ১৯৪৯ চনত সেই লোকসকলৰ জীৱন সলনি হৈছিল। তাৰ পিছত নিউফাণ্ডলেণ্ড আৰু লাব্ৰেডাৰৰ গাওঁবোৰে গ্ৰেট ব্ৰিটেইনৰ হাত এৰি কানাডাৰ অধীনত আহিছিল। কানাডিয়ান প্ৰশাসনে তাৰ পিছত এই সকলো দূৰৱৰ্তী আৰু পৃথক গাওঁৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছিল।
গাওঁৰ বিকাশক জন কল্যাণ আৰু মৎস্য বিভাগৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছে। আমোলাসকলে জৰীপ কৰিবলৈ গাওঁলৈ যাবলৈ আচৰিত হৈছিল। এনেকুৱা গাওঁ আছে য’ত কোনেও অধ্যয়ন কৰিব নাজানে। কোনো চিকিৎসা নাই। ‘কাম বাই চান্ছ’ গাঁৱত চিকিৎসা প্ৰণালী হিচাপে এটা সৰু চিকিৎসালয় আছে, কিন্তু কোনো চিকিৎসক নাই। কেতিয়াবা চিকিৎসক এসপ্তাহৰ পিছত এদিন নাওৰে আহে আৰু কেইঘণ্টামানৰ বাবে গাওঁলৈ গৈ চিকিৎসা কৰি পুনৰ উভটিছিল।
তেওঁলোকে মাত্ৰ ১৪ টা পৰিয়ালৰ স’তে নিৰ্মাণ কৰা এখন দূৰৱৰ্তী গাওঁৰো সন্ধান পাইছিল। গাওঁলৈ যোৱাৰ কোনো ৰাস্তা নাই। আৱাসীসকলে এনেদৰে কৃষিৰ বিষয়েও নাজানে। মাছ চিকাৰ হৈছে তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ আশা। ১৯৫৭ চনত গাওঁবাসীৰ অতি সৰল জীৱনশৈলী পুনৰ সলনি হৈছিল। চৰকাৰে চিকিৎসক আৰু আন বহুতো চৰকাৰী বিষয়াক সেই গাওঁবোৰলৈ প্ৰেৰণ কৰে।
কেইদিনমানৰ পিছত, তেওঁলোকে কানাডিয়ান চৰকাৰক কৈছিল যে সেই সকলো গাঁৱত সভ্যতা দ্ৰুততাৰে বিকশিত হোৱা প্ৰয়োজন। যোগাযোগৰ বাবে ৰাস্তা নিৰ্মাণ কৰিব লাগিব, অধ্যয়নৰ বাবে বিদ্যালয় নিৰ্মাণ কৰিব লাগিব আৰু চিকিৎসাৰ বাবে চিকিৎসালয়বোৰ প্ৰথম প্ৰয়োজনীয়তা আছিল। পৰিস্থিতি এনেকোৱা আছিল যত গাঁওবাসীক ক’লে যে গাওঁখন খালী কৰিব লাগে।
বেছিভাগ বাসিন্দাই চৰকাৰী প্ৰকল্পত এনে কৰিবলৈ অনিচ্ছুক আছিল যদিও তেওঁলোকক বহুতো ধনেৰে আন ঠাইলৈ স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল । চৰকাৰৰ লক্ষ্য আছিল অঞ্চলটোত বৃহৎ মাছৰ যোগান ব্যৱসায়ত ৰখা। কিন্তু সেই গাওঁবোৰত সভ্যতা বিকাশত দেখা যায় যে বৃহৎ পৰিমাণৰ ধনৰ প্ৰয়োজন। পাথৰ ভূমি কটা আৰু ৰাস্তা নিৰ্মাণ কৰাটো অতি ব্যয়বহুল।
ফলস্বৰূপে, চৰকাৰৰ উন্নয়ন প্ৰকল্পটো মাজভাগত স্থবিৰ হৈ পৰিছিল। সেই গাওঁবোৰ ১৯৭৫ চনৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে পৰিত্যাগ কৰা হৈছে। এই গাওঁখনত এতিয়াও এটা সৰল জীৱনশৈলীৰ চিহ্ন আছে। আজিও ডাকঘৰ, গীৰ্জা, সৰু কোঠা আছে। যদি এতিয়াও সেই গাওঁলৈ নাই, তেতিয়াও এই সকলোবোৰ দেখিব পোৱা যাব। কেৱল কোনো মানুহ দেখা নাপাওঁ গাঁওখনত।
