স্পষ্ট উদ্যোগ নীতিৰ অভাৱতে ৰাজ্য চৰকাৰৰ পৰিচালনাধীন ৰাজহুৱা খণ্ডৰ উদ্যোগ নিগম প্রতিষ্ঠানৰ লগতে থলুৱা উদ্যোগসমূহো আজি নিশ্চিহ্ন হোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে। নলবাৰী জিলাৰ বিভিন্ন প্রান্তত সিঁচৰতি হৈ থকা থলুৱা উদ্যোগসমূহেও সম্প্রতি শ্মশানযাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছে। ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰত ফেৰ মাৰিব পৰাৰ জোখৰে প্ৰবল সম্ভাবনাপূর্ণ থলুৱা উদ্যোগসমূহে মৃত্যুৰ ক্ষণ গণিবলৈ বাধ্য হৈছে।
ইয়াৰ উপৰি থলুৱা কুটীল শিল্পীসমূহৰ ভিতৰত জাপি, বাঁহৰ দৰ্জা, ডুলি, ঢাৰি, বিচনী, ডলা, কুলা, চালনী, জাকৈ, খালৈ, ফুলদানি আদি নিৰ্মাণত অসমৰ ভিতৰতে নলবাৰী জিলাই এক সুকীয়া স্থান অধিকাৰ কৰি আহিছে যদিও বর্তমান এই বাঁহ শিল্পীৰ অৱস্থা একেবাৰে শোচনীয় হৈ পৰিছে। বিশেষকৈ নলবাৰী জিলাৰ ঘগ্ৰাপাৰ ৰাজহ চক্ৰৰ অন্তৰ্গত ঘোঁহকুছি, সাহপুৰ, মাজৰবাৰী, অবৰা, পানীমাজকুছি আদি গাঁৱৰ বাসিন্দাই স্বৰাজোত্তৰ কালৰে পৰা বাঁহ শিল্পৰ লগত জড়িত হৈ ৰাজ্যৰ অর্থনীতিলৈ এক সুকীয়া অৱদান আগবঢ়াই আহিছে যদিও সিও মধ্যভোগীৰ হাতোৰাত বন্দী হৈ পৰিছে।
উপযুক্ত বজাৰৰ অভাৱত কুটীৰ শিল্পটোৰ স’তে জড়িত ব্যক্তিসকলে পানীৰ দৰতে তেওঁলোকে তৈয়াৰ কৰা সামগ্রীসমূহ বিক্রী কৰি আহিছে। বিশেষকৈ ৰাজহ চক্ৰটোৰ অন্তৰ্গত ঘোঁহকুছি গাঁৱৰ ৮০ শতাংশ লোকেই এই শিল্পৰ স’তে জড়িত হৈ জীবন নির্বাহ কৰি আহিছে। পুরুষ-মহিলা, যুৱক-যুৱতী, কিশোৰ-কিশোৰীলৈকে পুৱাৰে পৰা ৰাতি দুপৰলৈকে এই কার্যত জড়িত হৈ গাঁওখনক শিল্পীগাঁৱলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছে। কোনো ধৰণৰ আনুষ্ঠানিক প্রশিক্ষণ অবিহনে তেওঁলোকে এই শিল্পবিধ আকর্ষণীয় কৰি তুলিছে।
শতাব্দী গৰকা শিল্পবিধ প্রয়াত গোপাল দাস, সজ্ঞৰাম কলিতা, বুদুৰাম দাস আৰু চানাৰাম দাসৰ পাছৰে পৰা পৰম্পৰাগত হিচাপে বর্তমান তেওঁলোকৰ পুত্র, নাতি-নাতিনীহঁতে বাঁহ শিল্পত জড়িত হৈ পৰিছে। গাঁওখনৰ অধিকাংশ এই শিল্পৰ লগত জড়িত শিল্পীসকলে দিনে-নিশাই বাঁহৰ জাপি, চালনী, ডলা, কুলা, ভুলি, ঢালি, বিচনী, জাকৈ, খালৈ, খৰাহী, ফুলদানি আদি তৈয়াৰ কৰি আহিছে যদিও এই শিল্পীসকলৰ অৱস্থা আজি পুতৌজনক হৈ আছে বুলি চর্চিত হৈছে।
লক্ষ্যণীয়ভাবে জিলা তথা ৰাজ্য ভিত্তিত আজি পর্যন্ত বাঁহ শিল্পৰ এটি ব্যবসায়িক কেন্দ্র গঢ়ি নুঠাত শিল্পীসকলে তেওঁলোকৰ উৎপাদিত সামগ্রী বিক্ৰী কৰাত যথেষ্ট সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈ অহা দেখা গৈছে। ফলত শিল্পীসকলে তৈয়াৰ কৰা সামগ্ৰীবিলাক মধ্যভোগী দালালৰ হাতত পানীৰ দৰতে বিক্ৰী কৰিব লগা হৈছে। ইপিনে, ঘগ্ৰাপাৰ ৰাজহ চক্ৰটোৰ অন্তৰ্গত পানী মাজকুছি আৰু অৰৰা গাঁৱৰ প্ৰায় অর্ধ শতাধিক পৰিয়ালে স্বৰাজোত্তৰ কালৰে পৰা বাঁহৰ ডুলি তৈয়াৰ কৰি জীৱন নির্বাহ কৰি আহিছে।
চৰকাৰীভাবে এখন বজাৰৰ সৃষ্টি নোহোৱাত শিল্পীসকলে নির্মাণ কৰা সামগ্রীসমূহ বৰাজোল, খাতিকুছি, তামুলপুৰ, কুমাৰীকাটা আদি বজাৰত মধ্যভোগীৰ ওচৰত কম মূল্যতে বিক্ৰী কৰিব লগাত পৰিছে। সম্প্রতি কেন্দ্রীয় তথা ৰাজ্য চৰকাৰে দক্ষতা বিকাশৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি বিভিন্ন অভিলাষী আঁচনি গ্রহণ কৰা বুলি বিজ্ঞানৰ জৰিয়তে প্ৰচাৰ চলাই আহিছে যদিও উক্ত আঁচনিয়ে এইসকল শিল্পীক ঢুকি পোৱা নাই বুলি বিভিন্ন মহলত চর্চিত বিষয় হৈ পৰিছে।
পদ্ধতিগত আৰু ব্যৱহাৰিক দিশৰ ওপৰত লক্ষ্য ৰাখি বজাৰ তথা বিতৰণৰ সুব্যৱস্থা কৰি চৰকাৰীভাৱে সহায়ৰ হাত আগবঢ়ালে এইসকল শিল্পীয়ে অদূৰ ভবিষ্যতে বাজ্যব অর্থনৈতিক ক্ষেত্ৰখনলৈ যথেষ্ট অৱদান আগবঢ়োৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। পিছে এই ক্ষেত্ৰত চৰকাৰ, নলবাৰীৰ বিধায়ক তথা মন্ত্রী জয়ন্ত মল্ল বৰুৱা, নলবাৰী জিলা আয়ুক্তই কেনে ধৰণৰ গুৰুত্ব প্রদান কৰে সেয়াও লক্ষ্যণীয় বিষয় হ’ব বুলি ৰাইজৰ মাজত চর্চিত হৈছে।
