KashFlowers : দৈনিক অগ্ৰদূত ডিজিটেল ডেস্ক : শাৰদী কোমল জোনাক মায়াৰে
মন উতলা কৰে।
জুৰিটিৰ পাৰত কঁহুৱা ফুলিলে
মন উতলা কৰে।
জনপ্রিয় সংগীত শিল্পী মুনমী বৰাৰ এই গীতে হৃদয়ত জাগ্রত কৰে শৰত কালৰ প্ৰকৃতিৰ অনাবিল এক অনুভূতি। প্রকৃতিৰ নিয়ম অনুসৰি ঋতু আহে ঋতু যায়। নৈ, জান, জুৰিৰ পাৰলৈ শুভ্র কঁহুৱাৰ মৰম লৈ শৰৎ আহে সংগোপনে। নৈপৰীয়া কঁহুৱা ফুলৰ শুভ্র দলিচাই বতাহত হালিজালি দিয়ে শৰতৰ আগমনৰ বতৰা।
কঁহুৱাৰ ফুলে দিয়া এই আগজাননী ইমানেই স্পষ্ট আৰু সুন্দৰ যে ইয়াৰ স’তে অসমীয়াৰ মনত শৰৎ কালৰ সুখ-স্মৃতি, শৰতৰ শীতল বতাহ আৰু শাৰদীয় উৎসৱৰ সুৰবোৰো জাগি উঠে। কঁহুৱাৰ নাচোনত গীতিকাৰেও বিচাৰি পায় শৰতৰ অনুভৱ। কঁহুৱা ফুল কেৱল এটা ঋতুৰ প্ৰতীক নহয়; ই অসমৰ নদী, বালিচৰ আৰু পথাৰৰ স’তে জড়িত এক জীৱন্ত সংস্কৃতিৰ অংশ।
বিহালীৰ বুৰৈ নৈৰ পাৰত এই দৃশ্যই আজি যেন জীৱন্ত চিত্রপট ৰচনা কৰিছে। নদীৰ বালিচহীয়া পাৰত কঁহুৱাই যেন পাৰি দিছে শুভ্র দলিচা। ওখ ওখ কহুৱা বনৰ মূৰত বগা বগা ফুলৰ ঝুমকা। বতাহৰ লগে লগে সেই ফুলবোৰে হালি-জালি নাচনীৰ ৰূপ লৈছে।
সেই শুভ্রতাই বাটৰুৱাৰ মনত বিয়পাই দিছে অপূর্ব প্রশান্তি। থমকি ৰৈছে বাটৰুৱা। কোনোৱে ম’বাইল ফোনত তুলি লৈছে শৰতৰ এই নান্দনিক রূপ। কোনোবাই আকৌ কেবল মনে মনে ভাবি ৰৈছে-এয়াই নেকি শৰতৰ প্রথম চিঠি?
কঁহুৱা ফুলৰ এই শুভ্রতা কেৱল চকুৰ আনন্দ নহয়। ইয়াৰ স’তে জড়িত হৈ আছে অসমৰ শাৰদীয় ঋতুৰ গভীৰ অনুভূতি। ভাদৰ শেষৰ পৰা এই ফুলবোৰে নদীৰ পাৰ, পথাৰৰ দাঁতি আৰু বালিচৰত নিজৰ আধিপত্য বিস্তাৰ কৰে। বুৰৈ নৈৰ দৰে নৈবোৰৰ পাৰত ইয়াৰ সৌন্দর্য আৰু অধিক উজ্জ্বল হৈ উঠে।
পানীৰ প্ৰবাহ, বালিৰ ৰং আৰু কঁহুৱাৰ বগা দলিচা-এই তিনিটা মিলি এক অপূর্ব ত্রিভংগী সৃষ্টি কৰে। ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ দলঙৰ ওপৰৰ পৰা যদি কোনোবাই চাই থাকে, তেন্তে নদীৰ দুয়োপাৰে মেলি থকা সেই শুভ্র দলিচা দেখি মনলৈ আহে- প্রকৃতিয়ে যেন নিজেই দুর্গতিনাশিনীৰ আগমনৰ জাননী দি বন্দনা গীত গাইছে।
কঁহুৱা ফুল কেবল সৌন্দৰ্যৰ প্রতীক নহয়; ইয়াৰ স’তে জড়িত হৈ আছে অসমৰ নৈ আৰু নদীকেন্দ্রিক জীৱনশৈলী। বুৰৈৰ পাৰৰ এই ফুলবোৰেও যেন নদীৰ স’তে এক গভীৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিছে। নদীৰ পানীয়ে কঁহুৱাৰ শিপাবোৰক পুষ্ট কৰে, আৰু কঁহুৱাই নদীৰ পাৰক শুভ্র দলিচাৰে ঢাকি দিয়ে।
এই সম্পর্কই অসমৰ বিনন্দীয়া প্ৰকৃতিৰ এক অনন্য চানেকি-এক অমূল্য উপহাৰ। এই অনন্য উপহাৰে মানুহৰ মনত জন্ম দিয়ে নতুন আশা, নতুন আনন্দ আৰু নতুন স্মৃতিৰ। আহিনৰ এই কঁহুৱাই দিয়া আগজাননী অসমৰ প্ৰকৃতিৰ এক অমূল্য উপহাৰ।
কেৱল বুৰৈতে নে?
জামুগুৰিহাটৰ জীয়াভৰলী নৈৰ দুয়োপাৰতো দূৰ দিগন্তলৈ ফুলি উঠা কঁহুৱা বনৰ প্ৰাণ জুৰোৱা নান্দনিক দৃশ্যই হাত বাউলি দি মাতিছে সকলোকে। শুভ্র কঁহুৱাৰ এই হাত বাউলক নেওচা দিব পৰা নাই পর্যটকে। কঁহুৱা বনে আলফুল হাতেৰে সারটি লৈছে অশান্ত মনবোৰক। সম্প্রতি ছেলফি জ’নত পৰিণত হৈছে জীয়াভৰলীৰ পাৰ।
জীয়াভৰলীৰ পাৰৰ পলসুৱা বালিচৰৰ এই অপৰূপ দৃশ্য দূৰৰ পৰা চালে এনে লাগে যেন নৈৰ পাৰত কোনোবাই শুভ্র কপাহৰ দলিচাহে পাৰি থৈছে! ফিৰফিৰীয়া চেঁচা বতাহজাক যেতিয়া জীয়াভৰলীৰ বুকুৱেদি বৈ আহে, তেতিয়া হালি-জালি নাচি উঠা কঁহুৱা বনৰ নাচোনৰ দৃশ্যই যিকোনো লোকৰ অশান্ত মনলৈ এক গভীৰ প্রশান্তি কঢ়িয়াই আনে।
এফালে জীয়াভৰলীৰ নীলিম পানী, আনফালে শৰতৰ ফৰকাল নীলা আকাশ আৰু মাজত লহপহকৈ বাঢ়ি অহা বগা কঁহুৱা ফুলৰ ত্রিবেণী সংগমে প্রকৃতিপ্রেমী আৰু আলোক চিত্রশিল্পীসকলকো তীব্ৰভাৱে আকৰ্ষণ কৰিছে। জীয়াভৰলীৰ পাৰৰ এই নান্দনিকতাই সকলোৰে বুকুলৈ কঢ়িয়াই আনিছে পাৰভঙা আনন্দ।
বিয়লি বেলা জীয়াভৰলীৰ পাৰত সূর্যাস্তৰ সময়ত কঁহুৱা বনৰ মাজেৰে সৰকি অহা ৰঙা বেলিৰ পোহৰে এক অবর্ণনীয় আৰু মায়াবী পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছে-যি পৰিৱেশ দেখিলে প্রত্যেকে অনুভৱ কৰিব পাৰিব অসমৰ প্ৰকৃতিয়ে কেনেকৈ এটা ফুলৰ মাজেৰে এটা ঋতুৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনে। একেদৰে তেজপুৰৰ চহৰৰ দাঁতিকাষত বিশাল ব্রহ্মপুত্র নদীৰ দুয়োপাৰে এতিয়া কঁহুৱা ফুলৰ নাচোনে সৌন্দৰ্যৰ সুৱাস বিলাই প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপ উদ্ভাসিত কৰিছে।
