ZubeenGarg: দৈনিক অগ্ৰদূত ডিজিটেল ডেস্ক : সোণাপুৰৰ সেই স্থানত আজি কেৱল এজন প্ৰয়াত শিল্পীৰ স্মৃতি বিচাৰি মানুহ উপস্থিত নহয়। তাত উপস্থিত হোৱা প্ৰতিজন মানুহেই যেন জুবিন গাৰ্গ নামৰ এক বিশাল মানৱীয় সত্তাৰ স’তে পুনৰ পৰিচিত হয়। যিখন ঠাই এসময়ত শ্মশান আছিল, সেইখনেই আজি সকলো জাতি-ধৰ্মৰ মানুহৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা আৰু উপাসনাৰ পবিত্ৰ স্থান হৈ পৰিছে।
এয়া সাধাৰণ পৰিৱৰ্তন নহয়। কাৰণ, হিন্দু বিশ্বাসত শ্মশানৰ যি পৰম্পৰাগত স্থান, তাৰ পৰা সম্পূৰ্ণ পৃথক এক পৰিচয় লাভ কৰিছে সোণাপুৰৰ এই স্থানটোৱে। ইয়াত ধৰ্মৰ পৰিচয়ে মানুহক পৃথক কৰা নাই। সকলোৰে বাবে ঠাইখন পবিত্ৰ। এই ব্যতিক্ৰমৰ আঁৰত থকা অনুভৱক হয়তো যুক্তি বা শব্দৰে সম্পূৰ্ণকৈ বুজাই কোৱা সম্ভৱ নহয়।
আজি জুবিন গাৰ্গৰ মহাপ্ৰয়াণৰ এটা বছৰ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ দিনটোত সেই কথাই পুনৰ মনলৈ আহে—জুবিন আচলতে কেৱল এগৰাকী গায়ক আছিলনে?
তেওঁৰ কণ্ঠই তেওঁক অসংখ্য মানুহৰ প্ৰিয় শিল্পী কৰি তুলিছিল। কিন্তু সময় পাৰ হোৱাৰ লগে লগে তেওঁৰ আন এটা পৰিচয় অধিক স্পষ্ট হৈ উঠিছে—এজন ‘মানুহ’ হিচাপে জুবিন গাৰ্গ কেনে আছিল, সেই কথা।
জীৱিত অৱস্থাত তেওঁৰ বহু কাম, বহু দায়বদ্ধতা আৰু বহু চিন্তা হয়তো সকলোৰে দৃষ্টিগোচৰ হোৱা নাছিল। বিপদগ্ৰস্ত আৰু দুৰ্ভগীয়া লোকৰ কাষত থিয় দিয়াৰ লগতে প্ৰকৃতি আৰু অমাত-অবোধ পশু-পক্ষীৰ বাবেও তেওঁ নীৰৱে কাম কৰি গৈছিল। সেই কামবোৰৰ বহু কথাই হয়তো তেওঁৰ অনুপস্থিতিৰ পাছতহে অধিক মানুহৰ মাজলৈ আহিল।
সমাজৰ প্ৰতি থকা দায়বদ্ধতাৰ ক্ষেত্ৰতো তেওঁ নিজৰ স্থিতিত অটল আছিল। ৰাজহুৱাভাৱে বহু সময়ত এনে কিছুমান অপ্ৰিয় সত্যও তেওঁ কৈছিল, যিবোৰে বহুজনক অস্বস্তিত পেলাব পাৰিছিল। কিন্তু সমাজখনক নিকা কৰি ৰখাৰ স্বাৰ্থত নিজৰ কথাখিনি ক’বলৈ তেওঁ পিছপৰা নাছিল।
তেওঁৰ কথাৰ আঁৰৰ উদ্দেশ্য বুজিবলৈ হয়তো সময় লাগিল। জুবিন নোহোৱাৰ পাছতহে বহুতে তেওঁৰ সেই স্পষ্টবাদিতা আৰু মানৱীয় দায়বদ্ধতাক নতুনকৈ চাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
এসময়ত অসমৰ অধিকাংশ মানুহৰ বাবে জুবিনৰ পৰিচয় আছিল এগৰাকী অসাধাৰণ কণ্ঠশিল্পী হিচাপে। ঈশ্বৰপ্ৰদত্ত কণ্ঠ আৰু সংগীতৰ প্ৰতিভাই তেওঁক এক সুকীয়া স্থান দিছিল। কিন্তু তেওঁৰ মহাপ্ৰয়াণে যেন সেই পৰিচয়ৰ পৰিসৰ বহুখিনি বহলাই দিলে।
তেতিয়াই বহুতে উপলব্ধি কৰিলে, হেৰাই যোৱা মানুহজন কেৱল এগৰাকী শিল্পী নাছিল। তেওঁৰ মাজত আছিল এক প্ৰচণ্ড আৱেগিক আৰু মানৱীয় সত্তা, যাৰ প্ৰভাৱ সংগীতৰ সীমা পাৰ হৈ মানুহৰ জীৱন আৰু সমাজলৈকে বিস্তৃত হৈছিল।
সেয়ে জুবিনক সোঁৱৰণ কৰাৰ অৰ্থ কেৱল তেওঁৰ নামত ফুল-গামোচা আগবঢ়োৱাই নহয়। তেওঁ যি দায়বদ্ধতাৰে নিজৰ কাম কৰি গৈছিল, তাৰ পৰা আমি কিমানখিনি শিকিলোঁ—সেই প্ৰশ্নটোৱেই আজি অধিক প্ৰাসংগিক।
নিজৰ কথা আৰু কামৰ মাজত ব্যৱধান নৰখা, অন্যায় বা অপ্ৰিয় সত্যৰ সন্মুখত নীৰৱ হৈ নথকা, বিপদত পৰা মানুহৰ কাষত থিয় দিয়া আৰু প্ৰকৃতি তথা জীৱ-জন্তুৰ প্ৰতি দায়িত্বশীল হোৱা—জুবিনৰ জীৱনৰ বহু কামে এই কথাবোৰৰেই ইংগিত দিয়ে।
আৰু সেই বাবেই হয়তো সোণাপুৰৰ সেই শ্মশানৰ ৰূপান্তৰক কেৱল এটা স্থানৰ পৰিৱৰ্তন বুলি চাব নোৱাৰি। ই যেন জুবিনক লৈ সমাজৰ সলনি হোৱা উপলব্ধিৰো এক প্ৰতীক।
যিজন মানুহক জীৱিত কালত বহুতে মূলতঃ গায়ক হিচাপেই চিনিছিল, তেওঁ নোহোৱাৰ পাছত তেওঁৰ মানৱীয় অৱদানৰ বহু দিশ নতুনকৈ চৰ্চালৈ আহিল। সেই উপলব্ধিয়েই হয়তো এখন শ্মশানক বহুজনৰ বাবে পবিত্ৰ প্ৰাৰ্থনাস্থলী কৰি তুলিলে।
জুবিনৰ স্মৃতিৰ সৈতে জড়িত এই মন্দিৰ সেয়ে অনন্তকাললৈ পবিত্ৰ হৈ থাকক। কিন্তু তাৰ পবিত্ৰতাৰ সঁচা অৰ্থ তেতিয়াহে পূৰ্ণ হ’ব, যেতিয়া এই স্থানলৈ অহা মানুহে কেৱল জুবিনক স্মৰণ কৰাই নহয়, তেওঁৰ জীৱনৰ পৰা এটা কথাও নিজৰ মাজলৈ লৈ যাব—ভাল মানুহ হোৱাৰ চেষ্টা।
সেইটোৱেই হয়তো জুবিন গাৰ্গৰ প্ৰতি আটাইতকৈ গভীৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি
